اضطراب جدایی در کودکان؛ چه زمانی طبیعی نیست؟
بسیاری از کودکان در سالهای اولیه زندگی هنگام جدا شدن از والدین ناراحت میشوند. گریه، چسبیدن به والد یا نپذیرفتن جدایی میتواند بخشی از روند طبیعی رشد باشد.
اما اگر ترس از جدایی شدید و مداوم باشد و در مدرسه، خواب، روابط یا فعالیتهای روزمره کودک اختلال ایجاد کند، بهتر است وضعیت کودک دقیقتر بررسی شود.
نشانههای اضطراب جدایی
برخی نشانههای رایج عبارتاند از:
- گریه یا مقاومت شدید هنگام جدا شدن از والدین
- نگرانی مداوم درباره اتفاق بد برای والدین
- ترس از تنها ماندن
- امتناع از رفتن به مدرسه یا مهدکودک
- مشکل در خوابیدن بدون حضور والدین
- شکایتهای جسمانی مانند دلدرد یا سردرد هنگام جدایی
- نگرانی شدید حتی زمانی که کودک از والد فاصله کمی دارد
چگونه به کودک کمک کنیم؟
اولین قدم، حفظ آرامش والدین است. اضطراب کودک نباید با سرزنش یا جملاتی مانند «این که چیزی نیست» نادیده گرفته شود.
والد میتواند احساس کودک را بپذیرد و در عین حال به او اطمینان دهد که میتواند از عهده جدایی برآید.
همچنین بهتر است جداییها کوتاه، قابل پیشبینی و متناسب با شرایط کودک باشند. خداحافظی طولانی و برگشتن مکرر برای آرام کردن کودک ممکن است اضطراب را بیشتر کند.
به کودک کمک کنید بهتدریج تجربههای موفقی از جدا ماندن داشته باشد و بعد از هر تجربه، تلاش و شجاعت او را تشویق کنید.
چه زمانی مراجعه به روانشناس کودک لازم است؟
اگر اضطراب جدایی شدید، طولانیمدت یا مختلکننده عملکرد کودک باشد، بهتر است توسط روانشناس کودک ارزیابی شود.
بهخصوص اگر کودک به دلیل ترس از جدایی از رفتن به مدرسه خودداری میکند، نمیتواند تنها بخوابد یا نگرانی شدید درباره سلامت و امنیت والدین دارد.
ارزیابی تخصصی کمک میکند شدت مشکل و عوامل مؤثر بر آن مشخص شود و متناسب با شرایط کودک، روش مناسب برای کمک انتخاب شود.
سمانه صفرینژاد فرد روانشناس کودک و نوجوان در شیراز